Opgeven of omdenken?

omdenken opgeven swimchallenge tips Wendy

Een persoonlijke blog over opgeven of omdenken naar aanleiding van mijn (Wendy) persoonlijke sportervaring.

De aanleiding: mijn deelname aan de Swimchallenge

Als je ons volgt op instagram heb je het misschien al voorbij zien komen: ik doe mee aan de Swimchallenge 2021. Mocht je je afvragen wat dat is (ik had er ook nog nooit van gehoord voordat ik 'ja' zei): de Swimchallenge wordt ieder jaar georganiseerd, het is een sponsorevenement en de baten van de actie komen ten goede aan het UMCG en meer specifiek aan onderzoek tegen kanker. Eind februari 2021 vroeg een collega wie er zin had om deel uit te maken van een estafetteteam dat tijdens de Swimchallenge gezamenlijk 35 kilometer gaat zwemmen op 28 augustus aanstaande. Ik houd wel van een uitdaging, dus ik zei 'ja'. Toen ik aan manlief vertelde wat ik ging doen, zei hij 'je bent gek!'. Zelf dacht ik dat het wel los zou lopen, want tijd zat om te trainen. Toen wisten we natuurlijk niet dat de zwembaden pas eind mei open zouden gaan en dat tot die tijd trainen best lastig zou blijken. En dat ik in de tussentijd corona zou krijgen.

Wat er vervolgens gebeurde...

Zodra de zwembaden open gingen, startte ik met trainen. Ik volgde 1x per week borstcrawltraining en zwom daarnaast 2x per week banen in het zwembad bij mij in de buurt. En dat liep niet soepel 😟. Ik zag dat mijn techniek bij het borstcrawlen vooruit ging, maar ook dat ik veel te weinig lucht had om dit meer dan 50 meter achter elkaar vol te houden. Bovendien was ik de hele week lichamelijk op.

Dit was heel confronterend, want ik ben niet gewend dat mijn lijf dit soort dingen echt niet kan. Was ik te oud, was het een na-ijleffect van corona, was ik gewoon niet fit genoeg? Ik wist het niet, maar ik wist wel dat ik mezelf lichamelijk uitputte en dat ik dit niet ging volhouden. Tegelijkertijd kwamen er wel sponsorbijdragen en succeswensen binnen voor mijn deelname.

Opgeven?

Wat nu? Opgeven vind ik heel lastig en ik vond ook dat ik dat richting mijn sponsoren en teamgenoten niet kon maken (zelfs al wist ik dat die het me echt niet kwalijk zouden nemen). Maar dit ging niet lukken, hoorde ik mezelf voor het eerst hardop zeggen tijdens een gesprek eind juni. De volgende dag belde ik de teamcaptain op en vertelde dat ik niet kon borstcrawlen en dat ik dus nooit het tempo kon halen dat nodig was voor het team. Hij vertelde dat hij me heel graag bij het team wil houden en hij vroeg me hoe het ging. Ik vertelde dat schoolslag zwemmen prima ging, dat ik dat ook best snel kan en dat ik dat ook best leuk vind. Dat borstcrawlen echt niet ging lukken, omdat ik het te benauwd kreeg. Hij vertelde me dat er meer mensen zijn die schoolslag zwemmen. Dat we met mijn tempo als team alsnog op een goed gemiddelde komen. En dat als het mij niet lukt om 7x 20 minuten te zwemmen (wat het idee is), de andere teamleden gewoon wat meer zwemmen.

Omdenken!

Wat stom van mij! Ik had me helemaal blind gestaard op borstcrawl en had bijna opgegeven, omdat ik mijn aandeel aan het team niet kon leveren. Omdenken naar schoolslag zwemmen en het feit dat teamleden elkaar kunnen helpen, was helemaal niet in me opgekomen. Terwijl dat nu juist een oplossing bood.

En nu?

Toen ik besloot om alleen maar schoolslag te gaan zwemmen, viel er een last van mijn schouders. Bovendien blijkt schoolslag zwemmen lichamelijk veel minder vermoeiend voor mij te zijn dan borstcrawl, waardoor ik sneller herstel. Inmiddels is het zwembad hier vlakbij gesloten, maar deze week heb ik voor het eerst in het open water voor mijn deur gezwommen en dat ging goed! Die 7x 20 minuten zwemmen op 28 augustus komen zo weer een stuk dichterbij. Duim je voor me? En als je wilt sponsoren, kijk dan bij Swimchallenge 2021.

Misschien handig voor jou

Mocht jij nu ook tegen sporten aanhikken, bijvoorbeeld door warmer weer, of doordat de kids thuis zijn in verband met vakantie, misschien heb je dan iets aan deze artikelen:

Veel liefs,

Wendy


Ouder bericht Nieuwer bericht